Historia tatuażu

Historia tatuażu

Tworzenie wzorów na ciele zaczęło się już w starożytności. Najstarszy znany historykom trop został odnaleziony w Egipcie. Znaleziono tam zmumifikowaną kapłankę z tatuażami. Mumię datuje się na ponad 2000 lat p.n.e.
Sztuka tatuażu była obecna wśród rdzennej ludności indoirańskiej, indiańskiej, chamickiej,  semickiej, indoeuropejskiej oraz azjatyckiej. Starodawne ślady pokazują że tatuaż był też znany w Japonii i Chinach.

W czasach początków Chrześcijaństwa, pierwsi wyznawcy Chrystusa tatuowali symbole swojej wiary, tatuaże odzwierciedlały przynależność do religii, świadczyły o zjednoczeniu grupy ludzi. Innowiercy jednak postrzegali zdobienie ciał tatuażami jako piętnowanie osób wierzących.

W 787 roku  papież Adrian I zakazał tatuowania ciał i potępił znaki wiary na ciele Chrześcijan. Uważał, że takie postępowanie godzi w przykazania boskie. Według papieża, człowiek został stworzony na podobieństwo Boga i tatuaże stanowią profanację wizerunku Stwórcy.

W Europie tatuaże pojawiły się u schyłku XVII wieku. Najczęściej tatuaże pojawiały się na ciałach marynarzy i podróżników przybywających z dalekich wypraw na nieznane lądy.

W późniejszym czasie zdobienie ciała tatuażem zyskało popularność wśród arystokracji. Motywy z kultury Dalekiego Wschodu szczególnie przypadły do gustu arystokracji.

Tatuaże zaczęto stosować w charakterze praktycznym. Na przykład we Francji tatuowano noworodki i ich matki tym samym symbolem, by nie dochodziło do podmiany dzieci.

Prawdziwą rewolucję w kulturze tatuażu tak naprawdę przyniosło wynalezienie elektrycznej maszynki do tworzenia tatuaży. Wydarzyło się to 1890 w USA, a dokładnie w Nowym Jorku. Wynalazcą maszynki był Samuel O’Reilly. Wynalezienie maszynki spowodowało, że zabieg tworzenia tatuażu stał się krótszy i sprawiał dużo mniej bólu niż przy tradycyjnych narzędziach.

Dzieje tatuażu to też elementy smutne i tragiczne. Podczas II Wojny Światowej tatuaż stał się pomocny przy identyfikacji zwłok. Naziści znakowali więźniów obozów zagłady tatuując im na rękach numery ewidencyjne. Numer na przedramieniu symbolizował więc okrucieństwo i traumatyczne przeżycia.

Kolejny przełom dla kultury tatuażu to lata ruchu hipisowskiego w latach 60-tych XX wieku. Szerzący się ruch „dzieci-kwiatów” zapoczątkował modę na zdobienie ciała tatuażem. W tym czasie powstały liczne studia tatuażu i stały się oblegane przez chętnych do zyskania malowideł i wzorów na ciele. Następnie środowiska muzyczne, związane z pop-kulturą i rockiem zaczęły ulegać modzie związanej z tatuażami.

W tym samym okresie w Polsce tatuaż kojarzony był raczej z półświatkiem i ze środowiskami przestępczymi. Tatuaże odgrywały bardzo istotną rolę w hierarchii więziennej. W związku z tym w społeczeństwie tatuaż nie był niczym pozytywnym, a wręcz przeciwnie, kojarzył się bardzo negatywnie.

Z upływem lat zaczęły powstawać jednak profesjonalne studia tatuażu. Nastawienie społeczne wraz ze zwiększającym się napływem fali z zachodu zmieniało się na akceptację. Kultura tatuażu stała się bardziej powszechna i popularna. Zmieniło się postrzeganie wytatuowanych osób. Dziś możemy mówić o tatuażach jako o dziedzinie sztuki, a osoby trudniące się profesjonalnie tą dziedziną stali się mistrzami w swoim fachu.

Ten wpis został opublikowany w kategorii Kultura Tatuażu - Historia i oznaczony tagami , , , . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Możliwość komentowania jest wyłączona.